Ramayana
Progress:20.9%
स षट्चाष्टौ च वर्षाणि वत्स्यामि विजने वने । आसेवमानो वन्यानि फलमूलैश्च वर्तयन् ॥ २-२०-३१
Living on things available in the forest, on fruits and roots, I am to dwell in the uninhabited jungle for fourteen years. ॥ 2-20-31॥
english translation
sa SaTcASTau ca varSANi vatsyAmi vijane vane । AsevamAno vanyAni phalamUlaizca vartayan ॥ 2-20-31
hk transliteration by Sanscriptसा निकृत्तैव सालस्य यष्टिः परशुना वने । पपात सहसा देवी देवतेव दिवश्च्युता ॥ २-२०-३२
All of sudden Kausalya fell down on the ground like the branch of a sal tree in the forest severed by an axe, like a goddess dropped from heaven. ॥ 2-20-32॥
english translation
sA nikRttaiva sAlasya yaSTiH parazunA vane । papAta sahasA devI devateva divazcyutA ॥ 2-20-32
hk transliteration by Sanscriptतामदुःखोचितां दृष्ट्वा पतितां कदलीमिव । रामस्तूत्थापयामास मातरं गतचेतसम् ॥ २-२०-३३
Seeing his mother who had done nothing to deserve (this) suffering and who had fallen down like a plantain tree, deprived of her senses, Rama raised her up (from the ground). ॥ 2-20-33॥
english translation
tAmaduHkhocitAM dRSTvA patitAM kadalImiva । rAmastUtthApayAmAsa mAtaraM gatacetasam ॥ 2-20-33
hk transliteration by Sanscriptउपावृत्त्योत्थितां दीनां बडबामिव वाहिताम् । पांसुकुण्ठितसर्वाङ्गीं विममर्श च पाणिना ॥ २-२०-३४
Rama gently wiped away the dust that had covered her body as Kausalya stood miserable, like a mare who stands up after having rolled on the ground while pulling the load. ॥ 2-20-34॥
english translation
upAvRttyotthitAM dInAM baDabAmiva vAhitAm । pAMsukuNThitasarvAGgIM vimamarza ca pANinA ॥ 2-20-34
hk transliteration by Sanscriptसा राघवम् उपासीनम् असुख आर्ता सुख उचिता । उवाच पुरुषव्याघ्रमुपशृण्वति लक्ष्मणे ॥ २-२०-३५
Kausalya who deserved happiness yet was struck down by (this) distress spoke to Rama, the tiger among men who was sitting nearby, while Lakshmana was listening ॥ 2-20-31॥
english translation
sA rAghavam upAsInam asukha ArtA sukha ucitA । uvAca puruSavyAghramupazRNvati lakSmaNe ॥ 2-20-35
hk transliteration by Sanscript