Ramayana
इमां गिरं दारुणशब्द संश्रितां निशम्य राजाऽपि मुमोह दुःखितः । तत स्स शोकं प्रविवेश पार्थिवस्स्वदुष्कृतं चापि पुनस्तदा स्मरन् ॥ २-६१-३०
Hearing the words uttered in harrowing accents, the king overcome with deep distress became senseless. Recollecting his folly thereafter he fell into a sad state. ॥ 2-61-30॥
english translation
imAM giraM dAruNazabda saMzritAM nizamya rAjA'pi mumoha duHkhitaH । tata ssa zokaM praviveza pArthivassvaduSkRtaM cApi punastadA smaran ॥ 2-61-30
hk transliteration by Sanscript